Het afgelopen halfjaar was een rollercoaster en dat is het leven nog steeds met grote regelmaat. Diepe dalen en soms weer even licht zien. Stapjes vooruit, weer een stap terug. Vallen en opstaan…
Ik had het liefst gehad dat dit er niet was geweest. En tegelijk merk ik dat dat niet het hele verhaal is. Dat voelt soms dubbel, want het doet niets af aan de momenten van wanhoop, verdriet en het gevoel alle grip kwijt te zijn. Maar er waren ook momenten van lachen. Van hoop. Van veerkracht. Van groeien als mens. Van vertrouwen dat langzaam weer terugkomt.
Over willen doen? Dat zou ik niet willen. Maar ik kom wel terug. En sterker dan hiervoor!
Ik ben dankbaar voor de mensen om me heen. Voor wie mij gedragen hebben en nog steeds dragen. Het leven laat je mensen verliezen en ook nieuwe mensen omarmen. Het is bijzonder om in een periode waarin het moeilijk is, zoveel steun en liefde te voelen.
Ook in mijn werk. Bij het Het Nederlandse Rode Kruis heb ik ruimte gekregen om te herstellen. Collega’s die er gewoon zijn. Dat is niet vanzelfsprekend en ik gun dat echt iedereen.
Ik ben weer een beetje aan het werk en wat is dat fijn. In kleine stappen pak ik steeds meer op. Het geeft weer ritme en focus. En het brengt me terug bij waar ik energie van krijg.
Vanaf eind mei/begin juni wil ik ook mijn zzp-werk weer voorzichtig oppakken. Dus hierbij alvast een eerste stap: ik sta weer open voor een aantal uur werk. Vooral op het gebied van onderzoek en advisering, individuele coaching en gedrags- en persoonlijkheidsanalyse. Als je denkt dat ik iets voor je kan betekenen, stuur me gerust een bericht.
En er is nog iets ontstaan in het afgelopen jaar. Ik heb veel momenten ingesproken. Gedachten, situaties, dingen die me raakten of juist heel grappig waren. Daar komt nu iets uit voort waar ik zelf blij van word: een voorstelling over leven met kanker en hoe je zelfs in het diepste dal hoop en humor vindt!
Zet 24 februari 2027 maar vast in je agenda… To be continued!
