2025 begon rustig en overzichtelijk. Na een intens 2024 had ik ruimte in mijn hoofd en in mijn agenda. Met goede moed pakte ik kansen: privé, bij mijn vaste baan en in mijn eigen werk. Een deel van mijn werk legde ik eind 2024 bewust bij iemand anders neer. Dat gaf focus. Ik richtte me op waar ik energie van krijg: het coachen van individuele leiders, gedragsanalyses en teams helpen beter samen te werken. Minder ruis, meer impact. Dat past bij mij. En daar ging beweging in zitten. Daar geniet ik van.
Halverwege 2025 veranderde alles. Er kwam een periode van onzekerheid en jarenlange pijn met uiteindelijk een diagnose die alles stilzette. Daar schreef ik eerder al over. Naast alles wat lichamelijk speelt, heeft het mentaal veel met me gedaan en dat doet het nog steeds. Rollen verschuiven snel. Je bent ineens patiënt. De collega die afwezig is. Degene om wie het gaat. Degene voor wie anderen beslissingen nemen. Voor wie mij kent: dat was wennen. Ik zorg graag voor anderen, denk mee en regel dingen zelf. Zelfstandigheid is belangrijk voor me.
Het was vaak moeilijk. Soms ook verrassend leerzaam. Toen werk wegviel, merkte ik pas hoeveel van mijn identiteit daarin lag. En ook dat werk gewoon doorgaat zonder mij. Dat je te vervangen bent. Dat klinkt misschien pijnlijk, maar het gaf rust. Het relativeerde. De mensen van wie ik houd hebben weinig aan extra werkuren. Ze hebben iets aan aanwezigheid. Pas toen ik dat echt voelde, kon ik ontspannen. Even zitten in de zon. Muziek luisteren. Niets hoeven. Ik ben dankbaar voor de tijd die ik krijg om te herstellen. Met stapjes vooruit en soms een stap terug. Ik ben dankbaar voor mijn werkgever die mij hierin steunt, meedenkt en ruimte biedt om samen vooruit te kijken. Dankbaar voor opdrachtgevers en cliënten die zeggen: we willen jou en wat kan je wel?
Ik heb dit jaar ook ervaren hoe belangrijk de ankers in mijn leven zijn, wie dat zijn en wie er blijven. Mensen die er zijn, ook als er niets nieuws te vertellen is. Die niet afhaken als het ongemakkelijk wordt. Dat is waardevol. Er zijn ook contacten verwaterd. Dat doet soms pijn, zeker op momenten dat je alleen bent en wacht op goed nieuws. Maar het hoort erbij. Je leert helder kijken.
Wat ik heb ervaren: steun zit vaak in kleine zinnen. Veel mensen zeiden: laat weten als ik iets kan doen. Lief bedoeld, maar soms lastig. Het voelde alsof daarin een bepaalde verwachting lag en er is zoveel dat er gedaan kon worden. Ik zag onlangs woorden voorbij komen die mij echt hielpen, steunden en in alle chaos en wirwar ruimte gaven. Ik deel ze hier, omdat je ze misschien ooit kan gebruiken.
- Ik geloof je.
- Ik kan voor je koken, wanneer heb je dat nodig?
- Ik kan naar jou toe komen
- Het is oké als je afzegt.
- Je bent niet tot last.
- Je hoeft niet sterk te zijn.
- Ik wil graag koffie met je drinken. Zin in? Bij jou of kan ik je ergens mee naartoe nemen?
- Dat lijkt me zwaar voor je.
- Ook als het niet lukt, ben je welkom.
- Je doet wat je kan.
- Het is oké om een slechte dag te hebben.
- Ik houd evenveel van je.
- Waar kan ik je deze week in huis mee helpen?
- Ik vind het fijn om bij je te zijn.
- Ik blijf je uitnodigen.
- Je hoeft niets mooier te maken dan het is.
- Je waarde hangt niet af van wat je doet.
Dit jaar was tegelijk één van de moeilijkste en het meest waardevolle uit mijn leven. Er was verdriet en er waren veel momenten dat ik ontzettend hard heb gelachen. Soms op dezelfde dag. Ik heb mensen losgelaten en nieuwe mensen toegelaten. Ik raakte mezelf kwijt en vond nieuwe kanten terug. Ik dacht altijd dat sterk zijn betekende: doorgaan. Nu weet ik dat stoppen soms net zo krachtig is. Niet alles hoeft luchtig te zijn. Zoals een vriend zei: er is niet luchtigs aan het hebben van kanker. En dat klopt.
Ik ben veel alleen geweest, maar nooit eenzaam. Toen ik in het ziekenhuis lag heb ik veel geluisterd naar ‘Sapphire’ van Ed Sheeran en daar sluit ik dan ook graag mee af:
Look what we found,
karma reached out
Into our hearts and pulled us to our feet now
You know the truth is we could disappear
Anywhere as long as I got you there!
Op naar 2026. Rustiger. Met voldoende dynamiek en met aandacht voor wat er echt toe doet.
Met inspiratie voor een leuke nieuwe theatervoorstelling. Maar daarover later meer… Clifhangertje hè! 😉
